Maar dat was nog niet alles…
Al sinds jaren ben ik me bewust van hoogsensitiviteit. Maar ik ontdekte dat niet alles kwam doordat je als HSP met een gevoeliger zenuwstelsel geboren wordt. Ik zie dat er een groep mensen zijn die inmiddels weten dat ze hooggevoelig zijn waarvan ik vermoed dat dit mede is ontstaan doordat ze al jong te veel gestimuleerd zijn. Ik ben geen arts, onderzoeker of psychotherapeut. Maar heb wel mijn eigen ervaringen met hoogsensitiviteit, zowel persoonlijk als uit mijn werk en studie.
Het zit zo: wanneer je al jong, en dat gebeurt onbewust, te veel gestimuleerd bent doordat een ouder door hun zorgen, verdriet, ziekte, afwezigheid of overwerktheid niet goed in staat was om er helemaal te zijn, je je voelsprieten uit bent gaan zetten. Je probeerde zo goed en kwaad als je kon dat op te lossen waartoe zij op dat moment niet toe in staat waren. Je legt je focus op de wereld buiten jou en krijgt minder voeling met je eigen binnenwereld. Wat er dan gebeurt is dat je dan niet je eigen grenzen gaat (h)erkennen. Daarnaast voel je je en word je verantwoordelijk voor de ander. En onbewust schuif je een beetje van je plek. Je focus ligt meer op de buitenwereld dan bij jezelf!
Denk je maar eens in dat je als kind toen al taken van een volwassene op je hebt genomen. Als kind ben je nog niet in staat om alles goed te begrijpen en overzien. Je kunt letterlijk nog niet zien wat daarboven allemaal gebeurt, maar je doet er wel hard je best voor en schuift je voelsprieten nog een beetje verder uit om proberen te zorgen voor rust in huis. Daarmee vindt er langzaamaan een verschuiving van de plek plaats waar je als kind hoort te staan. Je energie raakt uit balans en je neemt verantwoordelijkheden op je die niet horen bij je en al helemaal niet passen bij een kind.
Dit noemen ze parentificatie. Wat op zijn beurt ervoor zorgt dat je als volwassene nog steeds gevoelig bent voor geluiden, kleuren emoties of situaties. De stimulering is nog steeds te intens. En vaak blijf je die verantwoordelijkheid voor de ander (teveel) meenemen in je volwassen leven.
Je zit veel in je hoofd, bent veel bij de ander en weinig in je lijf. En dat kan weer de symptomen tot uiting laten komen van een HSP en/of HSS. De symptomen die je herkent in een HSS is dat je onbewust zo bent gewend aan een teveel aan prikkels dat je automatisch er steeds weer naar op zoek bent. Dit is namelijk de weg die je kent. En die weg voelt veilig en vertrouwt.
Ook deze groep mensen ervaren:
- Overgevoeligheid voor licht, geluid, geur en bewegingen.
- Hebben een enorm groot inlevingsvermogen.
- Dat ze zich vaak moe voelen.
- Dat ze veel piekeren en zorgen maken.
- Vermijdingsdrang.
Maar nogmaals, het ontstaan is hier dus meer gekomen door de wereld om het kind heen. Dat is iets van buitenaf en dus extern. Zoals er nu naar HSP gekeken wordt zegt men dat het komt doordat je geboren wordt met een gevoelig zenuwstelsel. En dat is intern ontstaan. Ik denk dat het een combinatie kan zijn van hoogsensitief oftewel gevoelig geboren worden en daardoor al vroeg voelen wat er nodig is, waardoor je al jong hard aan het werk gaat om anderen te helpen. Je hierdoor weggaat bij jezelf en je blik richt op de buitenwereld. Je prikkelgevoeligheid ontstaat dan ook omdat je steeds denkt alert te moeten zijn. En dus te reageren op prikkels. Dit zijn prikkels van buitenaf en dus extern. In feite sta je in de schoenen van een ander en dat is nooit comfortabel. Ik ontdekte dat leiders, waarvan verwacht wordt dat ze op een bepaalde positie staan, hier moeite mee hebben. Want hoe blijven ze op hun eigen plek?