Hard werken alleen veroorzaakt geen burn-out

Je “verdwijnt” als het ware een beetje (of helemaal) om de ander meer ruimte te geven. Of je past je aan. Je gedraagt je automatisch naar de verwachtingen of wensen van de ander. Dit gebeurt zo snel en vanzelfsprekend, dat je het vaak op het moment zelf niet door hebt. Dit is codependentie. Achteraf kun je je er gebruikt, leeggezogen of boos door voelen. Ook al snap je op dat moment zelf niet altijd waar dat door komt. Misschien praat je het voorval voor jezelf goed, of stop je je gedachten in een kast achter een groot slot. Zeker als codependentie een onbewust patroon voor je is en je al heel lang gewend bent om op die manier met je eigen gevoelens en behoeftes om te gaan. In alle relaties, óók je werkrelaties kan het impact hebben. In mijn werk als zorgverlener kreeg ik nogal veel te maken met mensen die het moeilijk vonden om zelf inzicht in hun handelingen te hebben. De prioriteit is dan om dicht bij jezelf te blijven, maar wel in contact te staan met de ander. Dat vraagt heel veel inzicht in je eigen waarden, grenzen, no go’s en behoeftes. Omdat je geen discussies wilt, of omdat je je schuldig voelt naar de ander toe wanneer JIJ iets eigenlijk niet wilt, maar de ander het wel van je vraagt, raak je iedere keer een beetje weg van jouw eigen IK. Als dit vaak gebeurt ben je weg bij jezelf en kan dit een trigger zijn om in een burn- out terecht te komen. Je hebt dan te lang gedaan wat de ander graag wil, niet wat goed voor jou is.

Hard werken alleen is meestal niet de basis voor een burn-out. Wat het dan wel is, is dat je het nodig hebt om te leren je eigen behoeftes en grenzen te herkennen en erkennen. Jezelf steeds mee te nemen in het contact met anderen.

Zijn je codependentie patronen al een lange periode aanwezig, kun je het gevoel hebben jezelf kwijt te zijn. Misschien heb je zelfs nooit goed geweten wie je nu zelf bent en wat je voelt. Zorgen voor, of rekening houden met de emoties van anderen is gemakkelijker voor je. Dat ben je gewend.