Is het beroerd gesteld met de ontwikkeling van ons gevoel?
Als je dit leest, is de balans dan niet zoek? Leggen we in ontwikkeling niet te veel het accent op controle hebben, oplossen, het moeten weten, feiten? En te weinig op de uitkomst loslaten, het speelveld aan mogelijkheden openlaten en luisteren naar je intuïtie?
Wanneer we binnen scholing als uitgangspunt nemen dat we niet genoeg weten, ga je al uit van een tekort. Het lijkt of je dan nog niet genoeg weet. Terwijl als we uitgaan van gebruik maken van je intuïtie en het niet hoeven te weten, start je in het hier en nu, vanuit verbinding en hoef je niets te weten. Door een gesprek te starten vanuit dit 0 punt, stap je een gesprek al anders in. Je weet niets, je bedenkt niets. Je hoeft niet al je aangeleerde methodes ‘paraat te hebben’. Je vertrouwt erop dat het juiste komt wanneer dat nodig is. Je bent er dan automatisch minder met je hoofd bij aanwezig, maar, heel belangrijk, vanuit je zijn en voelen.