Over Nancy van den Heuvel
Al jaren fascineert mij dezelfde cruciale vraag:
Wat gebeurt er wanneer belangrijke delen van een geheel niet meer worden gezien?
Ik zie het in organisaties.
Ik zie het in directieteams.
Ik zie het in de zorg.
Wanneer mensen, perspectieven of cruciale signalen uit beeld raken,
ontstaat er altijd frictie.
Maar wat is dat dan, dat we niet zien?
Vaak gaat het over de ongemakkelijke waarheid die niemand hardop durft uit te spreken.
Het gaat over een oud conflict tussen afdelingen dat nooit echt is uitgesproken,
een eerdere reorganisatie waar nog steeds onuitgesproken pijn over zit,
of een oprichter die vertrokken is maar wiens schaduw nog altijd de cultuur bepaalt.
Soms is het simpelweg het kritische geluid van de werkvloer dat de directietafel nooit bereikt.
Wanneer deze onderhuidse realiteit wordt weggedrukt, reageert het hele systeem.
De samenwerking wordt stroever, besluiten kosten plotseling bakken met energie,
mensen haken mentaal af en de oorspronkelijke bedoeling van de organisatie
raakt hopeloos naar de achtergrond.
In mijn werk zie ik geen onwillige mensen.
Wat ik wél zie, is dat iets wat er wezenlijk toe doet,
geen plek meer krijgt in de onderstroom.
Ik puzzel graag met deze complexe vraagstukken en loop niet weg van de onderhuidse spanning.
Waar men vaak geneigd is te sturen op nóg meer regels en structuren, breng ik rust en overzicht.
Mijn jarenlange ervaring heeft me een scherp klinisch instinct opgeleverd;
ik registreer daardoor al snel waar de energiestroom binnen het systeem leeglekt.
Jarenlang werkte ik intensief met mensen met een complexe zorgvraag.
Daar zag ik hoe gemakkelijk individuen aan de rand van een systeem terecht kunnen komen.
Niet omdat ze niet wilden bijdragen, maar omdat processen, structuren
of politieke belangen belangrijker werden dan wat er werkelijk nodig was.
Later kwam ik exact ditzelfde mechanisme tegen in het bedrijfsleven en het MKB.
Ook daar lopen teams genadeloos vast wanneer de bovenstroom (KPI’s en regels) leidend wordt,
en niemand meer kijkt naar wat er onderhuids werkelijk aandacht vraagt.
Mijn eigen ervaring met een burn-out is daarin een belangrijk keerpunt geweest.
Het leerde me hoe gemakkelijk we onszelf en onze organisaties kunnen blindstaren
op wat zichtbaar en meetbaar is, terwijl de belangrijkste signalen onderweg verloren gaan.
Deze intense periode heeft mijn waarnemingskracht definitief verdiept.
Het gaf me het scherpe fingerspitzengefühl dat ik vandaag de dag inzet voor leiders.
Ik kijk niet naar wat er harder moet werken,
maar ik zie direct wat er werkelijk aandacht vraagt om de stroom te herstellen.
Ik geloof niet dat duurzame verandering ontstaat door harder te sturen
of dikke adviesrapporten te schrijven.
Ik kom dan ook niet met een methode die vooraf in beton gegoten is.
Ik stap jullie organisatie binnen, ik luister naar wat er niet wordt gezegd,
en ik observeer de onzichtbare dynamiek.
Vaak ontstaat de échte doorbraak en beweging niet doordat er iets nieuws wordt toegevoegd,
maar doordat we samen over de drempel stappen en aankijken wat uit beeld was geraakt.
Wanneer dat gebeurt, ontstaat er direct en als vanzelf weer rust,
strategische helderheid en vitale samenwerking.
Ik breng het geheel terug naar de kern, zodat de organisatie weer vanuit haar eigen kracht kan functioneren.
Nancy luistert goed, ook naar wat je niet zegt
~ John Wolthuis - oud- directeur
Ik woon en werk in Arnhem.
Ik ben het meest in mijn element wanneer ik met mijn twee viervoeters in de natuur wandel.
Als de vogels fluiten en de waan van de dag wegvalt,
ontstaat er de absolute ruimte om helder te zien.
Die rust neem ik mee naar de directietafel.
Want het belang van diepe ontspanning naast gezonde inspanning,
hoef ik jou als leider waarschijnlijk niet meer uit te leggen.