Ik kom niet om iets uit een boekje toe te passen. Ik kom om naast je te staan.
Ik luister en hoor ook wanneer er nog geen woorden voor zijn. Kijk scherp en beweeg pas wanneer het klopt, omdat echte beweging tijd en veiligheid nodig heeft.
Wanneer mensen zich veilig voelen, ontstaat beweging vanzelf. Vertrouwen hier in voelen zodat je niet hoeft te pushen.
Juist daar ligt mijn kracht, en tegelijk mijn plezier.
Al vroeg voelde ik feilloos aan waar iets nodig was.
Die gevoeligheid nam ik mee in mijn werk met mensen die niet altijd konden verwoorden wat er speelde. Dat was geen belemmering voor mij; ik leerde anticiperen op wat mijn intuïtie me ingaf en sloot daardoor gemakkelijk aan bij het begrips- en belevingsniveau van de ander.
In 2015 viel ik zelf in een roerige periode uit op mijn werk, waarin doorgaan en productief zijn geen ruimte liet voor afstemming en herstel. Maar ook door de vele opvolgende veranderingen waarbij de bedding was verdwenen.
Op papier was alles zorgvuldig uitgedacht, maar in de praktijk bleken mensen en systemen veel complexer. We raakten onze plek en richting kwijt.
Die ervaring werd mijn drijfveer: bedding brengen, zodat mensen weer kunnen innemen wat van hen is en beweging van nature ontstaat.
Klanten benoemen vaak dat ik:
Mijn fundament
Mijn werk rust op 3 pijlers: containment, systemisch werken en presencing.
Door patronen te zien en verbanden te leggen geeft het me inzicht om ruimte te openen waarin samenwerking weer gaat stromen. Er hoeft niet iets nieuws toe te worden gevoegd, maar wel te zien wat er speelt en bedding te worden gecreëerd.
Geïnspireerd door
Achtergrond
Opleidingen
Werkervaring
Steeds op plekken waar mensen voelen dat het niet lekker loopt, maar nog niet weten hoe het wel klopt. Precies daar, in die tussenruimte tussen weten en niet-weten, ontstaat mijn werk.
Buiten mijn werk word ik blij van eenvoudige dingen:
Lange wandelingen met mijn honden, een goede kop thee, taart op zijn tijd en reizen die me herinneren hoe verschillend, en tegelijk menselijk, we overal zijn.
Van alleen al een teckel zien gaan mijn ogen stralen. Ik laad op in de sneeuw van Finland om samen met familie bij een vuurtje worstjes te braden nadat we in een slee achter een koppel Husky’s het bos hebben doorkruist. Maar ook een uitdagende wandeltocht tussen de rotsen in warmere oorden maak ik graag. Elke nieuwe cultuur leert me weer iets over systemen, verbinding en wat mensen nodig hebben om zich thuis te voelen.
Mijn humor heb ik van mijn vader geërfd. Ik zet het graag in. Niet alleen om te relativeren wat zwaar is, maar om ruimte te maken waarin het gedragen kan worden.
Nothing ever goes away until it has taught us what we need to know.
~ Pema Chödrön